Dwukrotnie uchronił kilka tysięcy ludności żydowskiej od pogromów, otwierając dla niej w Żytomierzu kościoły i dom biskupi. Aresztowany przez bolszewików 6 sierpnia 1919, został uwolniony pod wpływem protestów i nalegań tłumu ludności Żytomierza.
8 czerwca 1920 bezpowrotnie opuścił tereny diecezji pozostające w Ukraińskiej SRR, razem z wycofującymi się z Żytomierza wojskami polskimi. Za odwagę w czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku został odznaczony Krzyżem Walecznych. W latach 1921–1922 skierował na opuszczone parafie w tej części diecezji łucko-żytomierskiej, która pozostała w ZSRR, siedmiu spośród ok. dziesięciu wyświęconych w tym czasie przez siebie w Polsce księży. W lutym 1923 zwracał się do Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego o paszport dyplomatyczny, celem wizytacji tych części diecezji łuckiej i żytomierskiej, które pozostały w ZSRR. W odpowiedzi ministerstwo proponowało mu zwykły paszport zagraniczny (wyjazd nie doszedł do skutku). Powołał do istnienia Seminarium duchowne diecezji łucko-żytomierskiej, które zostało uroczyście otwarte w Łucku 4 listopada 1922. Otaczał je wielką troską i poświęcił Najsłodszemu Sercu Pana Jezusa. Wybitnie przyczynił się do organizacji stworzonej w 1925 – w ramach reorganizacji administracji kościelnej w Polsce – diecezji łuckiej.