Niemniej w marcu 1936 roku dzięki współpracy nowo wybranego członka zarządu Oddziału Władysława Rzepeckiego oraz zarządcy dóbr rodziny Stadnickich inż. Leona Kociołka zdołano dojść do porozumienia. Hr. Stadnicki wyraził zgodę na zbycie odpowiedniej parceli, na której jednak nie było wody. Gdy tylko odwierty na działce natrafiły w czerwcu na wydajne źródła, transakcję sfinalizowano. Decyzję o zakupie działki i rozpoczęciu budowy podjęto 12 lipca 1936 r., podczas dwunastej już wizji lokalnej na Prehybie. Decyzja ta zyskała aprobatę zarządu Oddziału już trzy dni później. Była to działka z widokiem na Tatry, położona przy zachodnim skraju Hali Prehybki, kilkanaście metrów poniżej szczytu Małej Prehyby i jednocześnie 50 metrów powyżej odkrytego źródła.
Budowa i prowizoryczne uruchomienie mały|Budowa pierwszego schroniska (1937) Niemal natychmiast zarządzono jednak wycinkę drzew, ocembrowano studnię i wybudowano barak dla dozorcy. W sierpniu 1936 roku obok izby dla dozorcy wzniesiono prowizoryczne pomieszczenie oferujące bufet oraz 16 noclegów na pryczach. Prace przy głównym budynku rozpoczęto na początku września, przygotowano wykopy pod fundamenty, jednak dalsze działania trzeba było przerwać jeszcze w tym samym miesiącu z uwagi na wczesne opady śniegu.