W roku 1915 otrzymał brytyjskie szlachectwo, odrzucił je jednak cztery lata później, po masakrze w Amritsarze.
Tagore zajmował się problematyką wychowania widzianą poprzez kategorie prawdy i piękna, a nie wychowania rozumianego jako system oświatowy. Przez 40 lat konsekwentnie doprowadził do urzeczywistnienia ideału wychowania.
W 1950 r. jego pieśń Jana Gana Mana została oficjalnym hymnem państwowym Indii. Pieśń Amar Shonar Bangla została hymnem Bangladeszu.
Opublikował ponad 50 tomów poetyckich, ponad 100 opowiadań, 12 powieści, kilkanaście utworów scenicznych, wiele rozpraw, artykułów i studiów. Sam reżyserował swoje sztuki i w nich grał.
Krytyka zachodniej kultury oświatowej według R. Tagorego Kategorie, które uniemożliwiają urzeczywistnienie ideału wychowania: brak harmonii między indywidualnością a społeczeństwem (między jednostką a uniwersum) brak harmonii między jednostką a naturą traktowanie ludzkiej osoby fragmentarycznie świat duchowy traktowany jako wydzielona nadbudowa właściwa świadomości elity lekceważy i spłyca sens istnienia młodego człowieka, wydziedzicza go z potrzeby bezpośredniego kontaktu z wielorakimi formami świata i z naturalnej skłonności do porozumienia z uniwersaliami zdominowana przez gromadzenie wiadomości, gdzie wszystko było odgórnie zaplanowane i zorganizowane oraz nie oczekiwano od