Leon Konrad Gliński (ur. 13 lutego 1870 w Gorzkowicach, zm. 7 lipca 1918 w Krakowie) – polski lekarz patolog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor klasycznego opisu zmian patologicznych w niedoczynności przysadki (choroba Glińskiego–Simmondsa).Skoczylas Michał M. Historia medycyny a potencjał turystyczny Nadpilicza Środkowego. W: red. Magowska Anita, Pękacka-Falkowska Katarzyna, Owecki Michał. Wybrane problemy historii medycyny. W kręgu epistemologii i praktyki. Poznań: Wydawnictwo Kontekst, 2020, s. 53-75. , treść on-line
Życiorys Ukończył III Gimnazjum w Warszawie, następnie wstąpił na Uniwersytet Warszawski. Zagrożony aresztowaniem opuścił Królestwo Polskie i udał się do Krakowa, gdzie od 1893 kontynuował studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Podczas studiów wydał skrypt do nauki histologii na podstawie wykładów Napoleona Cybulskiego i podręczników zagranicznych. Jeszcze na studiach był asystentem wolontariuszem w zakładzie anatomii patologicznej Tadeusza Browicza. 16 lipca 1897 otrzymał dyplom doktora wszech nauk lekarskich. W 1899 został etatowym asystentem. W 1905 roku habilitował się i został docentem prywatnym anatomii patologicznej. Przyznano mu stypendium na wyjazd za granicę do Paryża, gdzie uczył się bakteriologii.