Superszyfrowanie W czasach bliższych dzisiejszym stało się zwyczajem szyfrowanie wiadomości po ich uprzednim zakodowaniu w celu zapewnienia im większego bezpieczeństwa przez wzmożenie stopnia ich kryptoanalitycznej trudności. W przypadku kodów numerycznych zwykle było to realizowane poprzez „dodawanie” do poszczególnych grup cyfr otrzymanego kodu odpowiednio długiej liczby - klucza; przy czym „dodawanie” realizowano cyfra po cyfrze modulo 10.
Przykład: fragment kodu numerycznego – „0102 2791 1234 9642”,klucz – „3156”,szyfr – „3258 5847 4380 2798”. W odróżnieniu od książek kodowych dodawane ciągi liczb mogły być często zmieniane. Słynny japoński kod JN-25 był zaprojektowany według tego wzoru, podobnie jak kilkanaście szyfrów używanych przez Royal Navy po I i podczas II wojny światowej.
Może budzić zdziwienie po co dodatkowe użycie kodu, skoro sam szyfr mógłby zapewnić bezpieczeństwo przekazywanej wiadomości. Poza aspektem bezpieczeństwa dobrze zaprojektowany kod kompresuje wiadomość i dokonuje automatycznej korekcji błędów. W przypadku samego szyfrowania podobny stopień korekcji może być uzyskany tylko przy użyciu komputerów.
Zobacz też kod – inne znaczenie tego słowa telegram Zimmermanna indiańscy szyfranci
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Szyfry klasyczne