Szczególnie użytecznymi wskazówkami są zakodowane błędy; ludzie popełniają błędy, nieraz fatalne. Zasiewanie danych i wykorzystywanie błędów ma miejsce także w pracy łamania szyfrów.
Najoczywistszym i, przynajmniej w założeniu, najprostszym sposobem złamania kodu jest zdobycie książki kodowej za pomocą przekupstwa, włamania, zorganizowania napadu – metod nazywanych czasem eufemizmem „praktyczna kryptografia”, która jest słabą stroną zarówno kodowania z koniecznością użycia książek kodowych, jak i szyfrowania z jego kluczami. Przy tym, o ile dobry kod może być trudniejszy do złamania od szyfru, to potrzeba napisania, rozpowszechnienia i przechowywania książek kodowych stanowi nie lada kłopot.
Zbudowanie od nowa jakiegoś kodu jest jak skonstruowanie nowego języka i napisanie do niego odpowiedniego słownika; przed erą komputerów było to każdorazowo wielkim wyzwaniem. Jeśli kod jest zagrożony, całą pracę należy wykonać na nowo, co oznacza ogrom pracy tak dla kryptografów, jak dla użytkowników kodu.