Pierwsze doniesienia na temat martwicy kości szczęki i/lub żuchwy ukazały się w 2003 roku, 5–10 lat po dopuszczeniu tej grupy leków przez amerykańską Agencję Żywności i Leków do stosowania na terenie Stanów Zjednoczonych. Wcześniej doniesienia o przypadkach tej choroby były niezwykle rzadkie. W większości (95%) przypadków stwierdzono związek choroby ze stosowaniem dożylnym zolendronianu lub pamidronianu w terapii przerzutów nowotworowych do kośćca (Woo, 2006, Marx, 2005). U pacjentów z nowotworami leczonymi w ten sposób częstość osteonekrozy wynosiła 1,3-4-7% (Woo, 2006, Hoof, 2005). Czynnikami predysponującymi są prawdopodobnie: choroby zębów zabiegi chirurgiczne w obrębie jamy ustnej (np. ekstrakcja zęba) uraz jamy ustnej zapalenie przyzębia zła higiena jamy ustnej.
Martwica kości szczęki i/lub żuchwy dotyczy przede wszystkim pacjentów leczonych z powodu przerzutów nowotworowych dużymi (4–12-krotnie większymi niż w osteoporozie) dawkami bisfosfonianów. W piśmiennictwie odnotowano zaledwie około 50 przypadków ONJ u pacjentów leczonych bisfosfonianami z powodu osteoporozy (Woo, 2006). Kilka doniesień dotyczyło pacjentów leczonych z powodu choroby Pageta kości.