W 1889 planował dotrzeć do Kafiristanu, a wyprawa została dofinansowana przez następcę tronu, cesarzewicza Mikołaja. Ekspedycja ruszyła w czerwcu 1889, przeszła przez Górski Badachszan, , i Wachan oraz zbadała wiele przełęczy. Ze względu na brak zgody Abdur Rahmana na przejazd przez Afganistan wyprawa skierowała się na wschód. Po dotarciu do doliny rzeki Raskam-daria (górny bieg Jarkend-darii), w październiku 1889 na uroczysku Kaindyny-Auzy Grąbczewski spotkał brytyjską wyprawę kapitana Francisa Younghusbanda. Podróżnicy wymienili się rezultatami swoich badań. Younghusband przekonał Grąbczewskiego do poprowadzenia ekspedycji przez Wyżynę Tybetańską i w ten sposób świadomie chciał go skierować na trudną i niebezpieczną drogę, o czym otwarcie wspominał w liście do rezydenta brytyjskiego w Kaszmirze.
Brytyjczycy niepokoili się obecnością Grąbczewskiego blisko granic Indii. Według jego wspomnień, garnizon w w Ladakhu został wzmocniony do 60 osób, by na pewno nie mógł się tamtędy przedostać.