Gazety brytyjskie pisały o nim jako o człowieku gigantycznego wzrostu i herkulesowej siły oraz nazywały Groźnym, nawiązując do cara Iwana IV Groźnego, a także zapiekłym wrogiem Anglii, prowokatorem, kozackim awanturnikiem najgorszego sortu.
Wyprawa skierowała się pod przełęcz Karakorum, a stamtąd w stronę Tybetu, z planem dotarcia do (Pulucun). Zgodnie z oczekiwaniami Younghusbanda wyprawa mierzyła się z ekstremalnymi warunkami pogodowymi. Podróżnicy znajdowali się na wysokości powyżej 5000 m, przy temperaturach poniżej –30℃ i burzach śnieżnych. Stracili dużą część koni, groził im głód i wyczerpanie. Brytyjczycy odmówili Grąbczewskiemu możliwości spędzenia zimy w Ladakhu, wyprawa zdołała jednak wycofać się przez (Xaidulla) do Kiljangu (Keliyangxiang), a po uzupełnieniu sił ponownie ruszyła do Tybetu, poprzez Hotan, i Połu (Pulucun). W Hotanie Grąbczewski spotkał polskiego geologa Karola Bohdanowicza, uczestnika rosyjskiej wyprawy . Latem 1890 w Jarkendzie ponownie spotkał Francisa Younghusbanda, który prowadził z Chińczykami rozmowy na temat podziału Pamiru.