Miało to konkretne zastosowanie przy sprzedaży lasów, a później zwłaszcza w handlu drzewnym.
Na początku XX wieku, oraz w okresie międzywojennym instrukcje szacunku brakarskiego (szacunku lasu) nie były przestrzegane jednakowo rygorystycznie. Notowano liczne odstępstwa. Duże piętno odcisnęła tu szkoła niemiecka. Ujednolicenie systemu sporządzania szacunków brakarskich nastąpiło po II wojnie światowej. Sporządzający szacunek- leśniczy miał do dyspozycji odpowiednie tablice miąższości drzew stojących, jak i wybranych sortymentów. Ręcznie była ustalana krzywa wysokości drzew (zależność wysokości od pierśnicy), przez co szacunek mógł być wysoce niedokładny. W miarę pojawiania się nowości nauk dendrometrycznych, w miarę zmiany zapotrzebowania na surowce drzewne zmieniano kolejno instrukcje szacunku brakarskiego.
W 1982 roku pojawiły się pierwsze zasady szacunku przy wykorzystaniu ETO (Elektroniczna Technika Obliczeniowa). Przyjęty zapis sortymentów na formularzu do szacunków przypominał obecny podział sortymentów. Prace kameralne obejmowały (m.in.) przepisywanie danych z jednego formularza na drugi, przy czym niektóre z nich należało w specjalny sposób zakodować.