Około 1770 napisał specjalny instruktaż, w którym nakazał odłączenie lasów od gospodarowania rolnego, utworzenie dla nich specjalnego zarządu oraz podzielenie ich na kwatery (leśnictwa), straże i obręby, również uzasadniając taki podział oszczędnością lasu i cenniejszych drzew (a raczej sortymentów).
W Polsce szlacheckiej drewno skupowali kupcy (najczęściej niemieccy), którzy „wysyłali do lasu swego brakarza, który brakował (cechował) drzewo wedle wad, przy czym właściciel lasu od pnia brał pniewszcyznę.(...) Nadużyć nie brakowało, mianowicie ze strony brakarza, który cechy fałszował albo „nie odbite” drzewo postronnie sprzedawał (...)”. Gustaw Adolf Mehlig – oberleśniczy króla Stanisława Augusta – w wyniku lustracji lasów (Puszcza Kozienicka) w 1793 roku napisał obszerną instrukcję urządzeniową i operat urządzeniowy. W instrukcji tej zawarły się między innymi sposoby pomiaru lasu i taksacji leśnej. W zaborze Pruskim, w rozwijających się ówcześnie Niemczech, w naukach leśnych oraz w gospodarstwie leśnym szczególne znaczenie zajmowało szacowanie lasu i drzewostanów (Waldwertrechnung, Forstertrag).