Wybuch był tak silny, że wszyscy znaleźli się w wodzie. Podmuch zdarł z Cushinga umundurowanie i ten, nago, dopłynął do brzegu, gdzie ukrył się oczekując świtu. Po południu udało mu się ukraść małą łódkę i powiosłować w dół rzeki, pod opiekę wojsk Unii, gdzie dotarł ok. 22:15. Z pozostałych uczestników ataku 1 uciekł, 2 utonęło, 11 schwytali konfederaciWedług artykułu K. Zygadły „Albemarle – pancernik z kukurydzianego pola” Cushing był jedynym, któremu udało się uciec..

Eksplozja miny Cushinga wyrwała w burcie „Albemarle” na wysokości linii wodnej dziurę „wystarczająco dużą, by zmieścił się w niej wagon kolejowy”. Okręt zatonął na równej stępce na głębokości 2,5 metra, tak więc jego nadbudówki pozostały nad powierzchnią wody. Komandor Alexander F. WorleyK. Zygadło podaje pisownię Warley., który objął dowodzenie niecały miesiąc wcześniej, zdemontował działa, które zostały następnie użyte dla obrony Plymouth.

Po kapitulacji załogi Plymouth US Navy zdecydowała się na wydobycie i naprawienie okrętu. Pod koniec wojny unijna kanonierka USS „Ceres” odholowała „Albemarle” do stoczni w Norfolk, gdzie taranowiec dotarł 27 kwietnia 1865 roku.