Jedna z łodzi zatonęła podczas podróży do Norfolk, ale druga dotarła bezpiecznie, z siedmioma ludźmi załogi, do ujścia Roanoke. Tam została uzbrojona w minę wytykową, detonowaną za pomocą sznura.
Zatopienie i dalsze losy W nocy z 27 na 28 października 1864 roku Cushing podjął drogę w górę rzeki. Łodzi towarzyszył mały kuter, który miał osłaniać ją przed ewentualnym atakiem załogi szkunera południowców zakotwiczonego w pobliżu wraku „Southfield”. Jednak obie jednostki, nie wykryte, minęły szkuner i wówczas Cushing zdecydował się (wraz ze wszystkimi 22 ludźmi) na zdobycie „Albemarle” szturmem.
Jednak, gdy około 3:00 nad ranem obie łodzie dotarły do konfederackich nabrzeży, szczekanie psa zaalarmowało straże i unioniści zostali dostrzeżeni i natychmiast obłożeni ciężkim ogniem zarówno z brzegu, jak i „Albemarle”. Mimo to udało im się podpłynąć do „Albemarle”, gdzie okazało się, że dostępu do burt taranowca broni ława spławnego drewna. Pnie jednak były już mocno nasiąknięte wodą i pokryte warstwą glonów, po której niewielka łódź prześlizgnęła się. Gdy zbliżyła się do burty okrętu Cushing zwolnił minę i pociągnął za sznurek.