obie jednostki sczepiły się ze sobą. Wykorzystując to, że burta „Sassucusa” niemal dotykała wylotu lufy jednego z dział „Albemarle”, szybko oddane zostały dwa strzały, z których jeden przebił kocioł na „Sassucusie”. W gęstych obłokach gorącej pary okręt unionistów zdołał jednak oderwać się od nieprzyjaciela i odpłynąć. „Miami” próbował jeszcze torpedowania, a następnie zaplątania śruby okrętu konfederatów w sieć, ale żadna z tych prób się nie powiodła i „Albemarle” spokojnie wycofał się w górę Roanoke, by zakotwiczyć pod Plymouth.
thumb|350px|Próba staranowania „Albemarle” przez USS „Sassucus” 5 maja 1864 roku „Albemarle” panował nad rzeką Roanoke i podejściami do Plymouth przez całe lato 1864 roku. Na jesieni rząd federalny zdecydował wreszcie, że coś trzeba w tej sytuacji zrobić. US Navy rozważała kilka sposobów zniszczenia „Albemarle”, aż wreszcie kapitan William B. Cushing dostał polecenie znalezienia dwóch niewielkich łodzi z napędem parowym, które można by było uzbroić w prymitywne „torpedy”, jak wówczas nazywano miny wytykowe. Cushing znalazł dwie 10-metrowe łodzie strażnicze będące w budowie w Nowym Jorku i natychmiast je zarekwirował. Na każdej kazał zainstalować 12-funtową haubicę i 14-stopowy wytyk poniżej poziomu wody z boku dziobu.