Prace nad kadłubem i kazamatą trwały do czerwca 1863 roku, ale nie był to jeszcze koniec budowy.
Na rozkaz komandora Lyncha, dowódcy marynarki Konfederatów w Karolinie Północnej, okręt zwodowano już 6 października 1863 roku (matką chrzestną została panna Mary Spottswood), ale ponieważ poziom wody był wówczas o blisko dwa metry za niski, doszło do przegięcia kadłuba, którego środkowa część znalazła się 14 cm powyżej dziobu i rufy. Na szczęście dla „Albemarle” nie spowodowało to poważnych uszkodzeń i 18 października jednostka została doholowana do Halifaksu, gdzie miała otrzymać maszyny, pancerz i uzbrojenie.
Od początku problemem, z którym zmagali się konstruktorzy, był brak odpowiedniej ilości płyt pancernych; udało się temu zaradzić jedynie dzięki osobistemu zaangażowaniu kapitana okrętu Jamesa W. Cooke’a, ale pancerz i tak ukończono dopiero na początku kwietnia 1864 roku. Zgodnie z dokonanymi wówczas pomiarami „Albremarle” miał długość 46,3 metra, szerokość 13,7 metra i zanurzenie 2,7 metra. Siedemnastego dnia tegoż miesiąca, już po przeprowadzeniu okrętu w dół rzeki Roanoke, dobiegły końca prace wykończeniowe. O godzinie 14.00 CSS „Albemarle” został oficjalnie przyjęty do służby.