Dotarłszy na miejsce, już bez robotników, „Albemarle” zakotwiczył w odległości około 5 kilometrów od ujścia, a pilot, w niewielkiej łódce, zaczął pomiary głębokości. Stan rzeki był wysoki i wkrótce okazało się, że przeszkody postawione w poprzek jej nurtu przez unionistów w pobliżu Thoroughfare Gap (zatopione jednostki, drewniane pale, miny) znajdują się 3 metry poniżej powierzchni. Kapitan Cooke natychmiast kazał podnieść kotwice i ruszył środkiem nurtu omijając przeszkody. Okrętowi nie zaszkodził ostrzał prowadzony z fortów US Army w Warren’s Neck i Boyle’s Mill.
W tym samym czasie dwa parowce Unii, USS „Miami” i USS „Southfield”, połączone ze sobą łańcuchami, podążały w górę rzeki z zamiarem minięcia taranowca z obu burt i tym samym uwięzienia go. Dowódca „Albemarle” zorientował się w ich zamiarach, skręcił gwałtownie i minął „Southfielda” płynąc niebezpiecznie blisko brzegu rzeki. Następnie zawrócił i staranował jednostkę unionistów. Taran „Albemarle” wbił się głęboko w burtę „Southfielda”, który tonąc ciągnął taranowiec ze sobą.