Był blisko związany z gubernatorem Zachodniej Kanady Edmundem Headem, choć ich drogi później się rozeszły. Draper szybko awansował w lokalnej hierarchii politycznej będąc powołanym do rady legislacyjnej. W 1836 posłował do Londynu, gdzie próbował załatwić dotacje dla pogrążonego w kryzysie skarbu kolonialnego. Zimne i niechętne przyjęcie przez aroganckich urzędników kolonialnych spowodowało u niego trwałą niechęć do metropolii.
Krótko po jego powrocie do Kanady, wybuchły tam dwie rebelie. W czasie krótkiej paniki, zanim rebelia w Górnej Kanadzie została stłumiona, w posiadłości Drapera schronił się wraz z rodziną gubernator Head. Po stłumieniu rebelii Draper, sprawujący wtedy funkcję prokuratora generalnego kolonii, włączył się aktywnie w prześladowania uczestników rebelii. W tym też czasie Draper rozpoczął tworzenie partii konserwatywnej, która choć opierała się na ideologii Family Compact, to adaptowała niektóre postulaty reformistów dążąc do politycznego usamodzielnienia się kolonii.
Jedną z konsekwencji rebelii były konstytucyjne zmiany w obu Kanadach, których wynikiem było utworzenie jednej kolonii – Prowincji Kanady ze wspólnym dla obu jej części, ściśle, przynajmniej w pierwszym okresie, kontrolowanym przez gubernatora rządem.