Wynika ono z przekonania, że do chrześcijaństwa należą wyłącznie osoby narodzone na nowo, a do wspólnoty przynależą osoby ochrzczone w wieku dojrzałym, zdolne do podejmowania samodzielnych decyzji (najczęściej wymaga się osiągnięcia pełnoletniości), a także legitymujące się tzw. „dobrym świadectwem”. Zasady te są stosowane bardziej rygorystycznie wśród braci zamkniętych niż wśród braci otwartych.
Do członków społeczności nie zalicza się osób mających jedynie biologiczny związek z innymi członkami. Podobnie nie są uznawane za członków osoby wyłącznie ochrzczone — chrzest, według ich przekonań, jest wyrazem osobistej wiary w Jezusa Chrystusa, lecz nie wiąże się automatycznie z członkostwem w zborze ani w społeczności. To podejście, szczególnie wśród braci zamkniętych, odróżnia ich od wielu innych społeczności ewangelikalnych.
W społecznościach braci plymuckich funkcjonuje również dyscyplina zborowa, której skutkiem może być wykluczenie osób trwających w świadomym grzechu i nieokazujących chęci poprawy.