Nielsen zapisał się natomiast w kronikach turnieju jako pierwszy nierozstawiony finalista od 1930, kiedy to Wilmer Allison musiał uznać wyższość legendarnego Billa Tildena.
Rok później Nielsen nie zaszedł na londyńskich kortach tak daleko, ulegając w 1/8 finału Mervynowi Rose w czterech setach. W 1955 ponownie zadziwił tenisowy świat, po raz drugi osiągając finał na wimbledońskich trawnikach. W ćwierćfinale wyeliminował Włocha Nicolę Pietrangelego, by w półfinale powtórzyć swoje zwycięstwo sprzed dwóch lat na Kenem Rosewallem. Podobnie jak w 1953 zaskoczył Australijczyka podcinanymi forhendowymi atakami przez środek kortu, które utrudniały czy wręcz uniemożliwiały ulubione minięcia Rosewalla. Również i tym razem Nielsen musiał jednak zadowolić się drugim miejscem – w finale, w trzech setach, pokonał go Amerykanin Tony Trabert, który w tymże sezonie wygrał łącznie trzy z czterech turniejów wielkoszlemowych.
Godny odnotowania występ na Wimbledonie Duńczyk zaliczył jeszcze w 1958, kiedy to w drodze do półfinału pokonał m.in. Ulfa Schmidta i Mala Andersona, a uległ Neale’owi Fraserowi 4:6, 4:6, 19:17, 4:6.