Ulokowanie obok peronów wąskotorowych nadziemnego dworca pierwszej japońskiej linii wysokich prędkości Tōkaidō Shinkansen, otwartej w 1964/Shōwa 39 r., było co prawda typowym rozwiązaniem zastosowanym na większości dworców tej trasy, ale spośród trzech największych miast zespołu Keihanshin zastosowanym tylko w Kioto – w Kobe dworzec jest położony osobno (Shin-Kōbe), w Osace zaś – na skrzyżowaniu z linią klasyczną (Shin-Ōsaka). Linia została doprowadzona długim, żelbetowym wiaduktem, a od wschodu – osobnym tunelem pod wzgórzami Higashiyama.
Najnowszym elementem węzła Kioto stała się w 1974/Shōwa 49 r. linia JR Kosei, łącząca miasto z linią Hokuriku, przebiegającą wzdłuż wybrzeża Morza Japońskiego w kierunku Fukui i Kanazawy. Odgałęzia się ona od linii Biwako dopiero od stacji Yamashina we wschodnim Kioto.
W 1981/Shōwa 56 otwarto stację metra.
Budowa nowego dworca, czwartego z kolei, wykraczała poza zamierzenie architektoniczne. Była pomyślana jako próba stworzenia przeciwwagi dla dysponujących lepszym dostępem do centrum Kioto prywatnych kolei aglomeracyjnych (ruch lokalny ma podstawowe znaczenie w pracy dworca), poprzez przemianę dworca w wielki ośrodek handlowo-usługowy.