Książę i księżna de la Torre mieli trójkę dzieci: Conchitę, Venturę i Franciszka. Serrano zmarł w 1885 roku, dzień po śmierci Alfonsa XII. Antonia owdowiała, nie mając jeszcze pięćdziesięciu czterech lat. Mimo wieku ciągle była piękna. Nie zapomniała też o obowiązkach towarzyskich. Obok swego wytwornego domu w dzielnicy Salamanca wybudowała teatrzyk amatorski, który ochrzciła imieniem drugiej córki – słynny Teatro Ventura. Teatr ten działał przez wiele sezonów z niezmiennym powodzeniem.
Z biegiem lat wizyty Antonii w stolicy stopniowo stawały się coraz rzadsze. Zamieszkała w Paryżu w apartamencie przy Polach Elizejskich. Nie chciała by społeczeństwo Madrytu wygadywało o jej upływającej urodzie. Jej córka, Ventura, która wyszła za mąż za rosyjskiego arystokratę, zmarła nagle. To wydarzenie wstrząsnęło Antonią. Od tego czasu zmieniła swoje życie i zwróciła się ku religii. Szczodrze wspomagała potrzebujących. W 1892 roku opublikowała swoje pamiętniki pod tytułem Choses vraies (Prawdziwe historie).