„Otaczała się mężczyznami, krążącymi wokół niej, jak chmary moskitów koło światła” – pisał pewien pamiętnikarz. Księżna rozdawała wokół swoich popleczników nagrody i urzędy.
Proklamowanie monarchii potwierdził koniec małżonków Serrano. Antonia wówczas próbowała zdobyć utraconą ludzką życzliwość. Hołubiła Cánovasa del Castillo, by zyskać dla nowego monarchy sympatię tych, którzy z przyczyn osobistych lub politycznych pozostawali z dala od dworu. Sprawiła, że ambasador, markiz de Molins, wydał na jej cześć w ambasadzie Hiszpanii w Paryżu bankiet, na który, by spotkać się z żoną byłego szefa państwa, nie stawiła się ani jedna z dam hiszpańskich. Ambasador bywał też na kolacjach urządzanych przez Antonię w jej rezydencji w Madrycie. Damy z dworu Alfonsa zawsze okazywały księżnej jawną pogardę. Stosunki byłej pierwszej damy z rodziną królewską były poprawne, ale nieco napięte. Królowa Izabela II co roku w dniu Świętego Antoniego składała życzenia księżnej de la Torre. Jednakże Maria Krystyna Habsburg, żona Alfonsa XII, zawsze wykazywała w stosunku do księżny pewną wrogość.