Antonia Domínguez y Borrell była bohaterką wielu epigramów, których ton był ostry, niekiedy wręcz plugawy. Były to anonimowe pamflety, wymawiające jej pociąg do młodych oficerów, wykpiwające wściekłość, w jaką wpadała, jeśli któryś z młodych mężczyzn, który jej się spodobał nie okazywał jej zainteresowania. Mimo to księżna de la Torre była kobietą ambitną, ale nic nie wskazuje na to, by można było wierzyć w obelżywe paszkwile skierowane przeciw niej. Oczerniano ją także, przedstawiając jako osobę wyjątkowo głupią. Villa Urrutia pisał: „Nieoświecona kobieta, niezbyt zdolna, o bardzo wąskich horyzontach, pozbawiona elementarnej wiedzy encyklopedycznej”.
Rzeczywiście małżonka prezydenta Serrano w młodości otrzymała zaledwie podstawowe wykształcenie, jak większość dziewcząt w tej epoce, ale jednak nie była tak głupia jak ją przedstawiano. W ostatnich latach życia księżna opublikowała swoje wspomnienia, wydane w bardzo niewielkim nakładzie, których niemal nikt nie zna. Książka Antonii, napisana przez nią po francusku, dowodzi zdolności do refleksji i ma zgrabny styl literacki. thumb|Księżna Antonia Jednakże Antonia, pierwsza dama Hiszpanii, była księżną „republikańską”. Dlatego tak zwalczały ją damy z arystokracji. Skończyło się na tym, że kobiety niemal zniknęły z jej salonów.