Gdy w znaleziono nowego króla dla Hiszpanii w osobie Amadeusza I Sabaudzkiego, księżna de la Torre zorganizowała na jego cześć wielki bal kostiumowy. Król jednak się nie zjawił. Antonia nigdy nie zapomniała mu tego nietaktu, który uznała za umyślną zniewagę. Była pierwsza dama wiele razy odgrywała się za to Amadeuszowi I. W uroczystościach pałacowych brała udział tylko na wyraźny rozkaz męża. Ponieważ liczba dam wysokiego rodu, biorących udział w takich spotkaniach, zwykle nie przekraczała siedmiu, Antonia mówiła potem, że przyjęcia pałacowe zostały zredukowane do „ścisłych grup rodzinnych”. Gdy zaproponowano jej stanowisko starszej damy dworu królowej Marii Wiktorii Antonia niegrzecznie odmówiła.
Gdy Amadeusz I abdykował mąż Antonii znowu został szefem państwa. Księżna, przywiązująca taką wagę do życia towarzyskiego, znowu była w swoim żywiole. Ponieważ jej małżonek musiał wyjechać na północ, by zwalczać kolejną rewoltę karlistów, rządziła wszystkim według własnego upodobania. Do tego stopnia, że rozporządzała urzędami. Nakazała by generał la Serna zastąpił generała Zabala, zaprotestowała przeciw decyzjom Vega Inclána; wtrącała się do pracy ministerstw; zalecała rozpatrzenie niektórych spraw;