nadawała przywileje, miała własną kamarylę. Jako małżonka prezydenta, sprawującego władzę wykonawczą, organizowała uroczystości i bale charytatywne.
Chociaż zapraszana przez większość dam, tworzących dawniej dwór królowej Izabeli II, z reguły odmawiała udziału w takich przyjęciach. Panie ze znakomitych rodów spotykały się w pałacu markiza de Miraflores na ulicy Carrera de San Jerónimo. Kiedyś jedna z tych dam powiedziała, że panie, które biorą udział w spotkaniach, organizowanych przez księżnę w budynku Rządu Tymczasowego Republiki, są także „damami tymczasowymi”. Antonia odpowiedziała, nawiązując do tego, że pałac de Miraflores wznosił się przy ulicy św.Hieronima: „Może i jesteśmy damami tymczasowymi, ale wy jesteście damami z ulicy”.
Plotkowano, że książę de la Torre postępuje zgodnie z nakazami Antonii, która zabrania mu zrzeczenia się władzy, grożąc mu nawet rozwodem. Cánovas i wygnana królowa wiedzieli, że aby dotrzeć do Serrano trzeba mieć na uwadze jego żonę. Przywódca restauracji królestwa doskonale zdawał sobie sprawę, że aby dotrzeć do księcia de la Torre, trzeba to zrobić za pośrednictwem księżny. Antonia jednak w 1874 roku znajdowała się u szczytu potęgi, pewna swojej siły, nie wybaczyła członkom arystokracji, zwolennikom Alfonsa XII, przede wszystkim, obraz, jakich od nich doznawała.