Badania fizjograficzne, przerwane na czas wojenny, kontynuowała w latach 1946–1948. Stopień doktora uzyskała w 1948 i została wówczas adiunktką, a następnie od 1 stycznia 1955 docentką. Równocześnie, w 1957 Władysław Szafer powierzył jej opiece Pracownię Mykologiczną powstającą w Instytucie Botaniki PAN, której kierownictwo objęła w 1958. Działania te prowadziła równocześnie z pracą na Uniwersytecie Warszawskim, na którym od 1964 była profesor nadzwyczajną, a od 1972 profesor zwyczajną. W latach 1960–1980 kierowała Zakładem Systematyki i Geografii Roślin UW. W latach 1962–1966 była prodziekanem Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UW. W latach 1966–1975 pełniła funkcję dziekana nowo utworzonego Wydziału Biologii. W tym czasie uczestniczyła w powstawaniu w 1969 Instytutu Botaniki, a także założeniu Stacji Geobotanicznej w Białowieży i Stacji Terenowej w Sajzach. Na prośbę odchodzącego na emeryturę Jakuba Mowszowicza opiekowała się od 1972 specjalizacją mykologiczną na Uniwersytecie Łódzkim, wspomagając powstanie Zakładu Mykologii na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska tego uniwersytetu. W latach 1975–1978 pełniła funkcję dyrektora Instytutu Botaniki UW. 30 września 1982 przeszła na emeryturę, pozostając aktywną przez kolejne ponad 20 lat.