Guillem odegrał tym samym kluczową rolę dla przejęcia jednego z ostatnich samodzielnych hrabstw przez barcelońską dynastię i konsolidacji rodzącego się państwa. Konflikt o Urgell nie był jednak zakończony i Guillem musiał jeszcze walczyć o prawa swej podopiecznej, równoznaczne w perspektywie z prawami króla. Rywalem w tych zmaganiach był szwagier Ermengola, Guerau IV de Cabrera, który został uznany zarządcą hrabstwa w 1217 na mocy ugody zawartej w Monzón, a w 1222 w Terrer uzyskał nawet cesję królewskich praw do Urgell, z zastrzeżeniem jednak możliwości rewindykacji ich przez Aurembiaix. Rozstrzygnięcie konfliktu przyniósł rok 1228, kiedy hrabianka i jej ojczym otrzymali decydujące wsparcie Jakuba I w zbrojnym dochodzeniu swych praw. Aurembiaix weszła w związek prawny (konkubinat, w maju 1228 r.) z Jakubem, wnosząc mu w wianie Urgell, później jednak została oddana za żonę infantowi portugalskiemu Piotrowi. Przedwcześnie zmarła (1231) Aurembiaix pozostawiła hrabstwo w testamencie swemu mężowi, który przekazał je ostatecznie Jakubowi w zamian za zarząd świeżo zdobytą Majorką.