W literaturze antycznej Hermafrodyt często zaliczany jest do orszaku Erotów towarzyszących Afrodycie. Teofrast wzmiankujący o nim w swym zbiorze postaci charakterystycznych, wywodzi to miano wprost od pojęcia hermy w powiązaniu z Afrodytą, co pośrednio dowodzi istnienia ówcześnie takich rzeźbionych wyobrażeń (Charaktery XVII). Diodor Sycylijski pisząc o jego pochodzeniu i charakterze, podaje, że przez niektórych uważany za boga pojawiającego się czasem wśród ludzi, przez innych jest uznawany jako stworzenie dwupłciowe za „potworność”, w dodatku z darem przepowiadania przyszłości dobrej i złej (Biblioteka historyczna, IV 6,5)Por. The Theoi Project.. Do jego cech i charakteru nawiązują też wspominający Hermafrodyta w swych satyrycznych utworach Lukian z Samosat (Rozmowy bogów, XXIII [Apollo i Dionizos]) oraz Auzoniusz (Epigramy na różne tematy, CII-CIII).
Angielski renesansowy poeta i dramaturg Francis Beaumont napisał oparty na wersji Owidiusza poemat Salmacis and Hermaphroditus (1602).