W sztuce klasycznej Uważany jest za postać pochodzenia orientalnego, która pojawiła się początkowo na Cyprze, później w Grecji, lecz pod względem kultowym nie miała tam znaczeniaHermaphroditus w Encyclopædia Britannica on-line [dostęp 2024-04-27]., choć często występowała w orszaku Dionizosa. Popularność w sztuce zyskał dopiero w okresie hellenistycznym, kiedy m.in. powstała rzeźba Poliklesa z AtenEncyclopædia Britannica (edycja XI). T. 13. Cambridge: Cambridge University Press, 1911, s. 367., przedstawiająca Śpiącego Hermafrodytę, powtarzana później w licznych kopiach (np. w paryskim Luwrze), a wspomniana w dziele Pliniusza (Historia naturalna, XXIV 19,20). Przyjmuje się, że mogła ona stanowić inspirację i wzorzec dla kompozycji XVII-wiecznego obrazu Wenus z lustrem Diego Velázqueza, który zapoznał się z tą antyczną rzeźbą w ówczesnej kolekcji książąt Borghese, a jej odlew wysłał do MadrytuNeil MacLaren, Allan Braham: The Spanish School. National Gallery Catalogues. London: National Gallery, 1970, s.