W związku z tym, jeżeli kurs wymiany zbliżyłby się do tak ustanowionych widełek, czyli 2,778 marki za funta, to Brytyjczycy zobligowani byli do interwencji. W warunkach inflacji trzy razy przekraczającej niemiecką, stopie procentowej w wysokości 15%, oraz bankrutującego Boomu Lawsona, okoliczności do dołączenia do ERM nie były sprzyjające w tym okresie.
Na początku lat 90., wysokie niemieckie stopy procentowe, ustalone przez Bundesbank w celu przeciwdziałania narastającym procesom inflacyjnym w związku ze zjednoczeniem kraju, spowodowały znaczne napięcia w ERM. Wielka Brytania oraz Włochy miały dodatkowo problemy z deficytem budżetowym. Problemy deficytu budżetowego wynikały z wieloletnich rządów Thatcher, która była premierem od 1979. Skończyły się wówczas pieniądze z prywatyzacji większości przedsiębiorstw, a dodatkowo obniżono podatki. Kwestie narodowego prestiżu oraz podzielanie doktryny ustalania się kursów walutowych w ramach ERM, były ścieżką ustanowienia wspólnej europejskiej waluty. Śladem odrzucenia Traktatu z Maastricht przez Danię, w referendum wiosną 1992 r., waluty ERM znajdujące się w dolnych granicach dopuszczalnych wahań, stały się celem ataku spekulantów na rynkach zagranicznych.