Wilson został wkrótce aktywnym działaczem lewego skrzydła partii i stronnikiem Aneurina Bevana. Razem z nim w kwietniu 1951 r. zrezygnował ze stanowisk rządowych w proteście przeciwko proponowanemu budżetowi oszczędności. Spowodowało to kryzys rządowy, który doprowadził do przedterminowych wyborów zakończonych porażką Partii PracyBen Pimlott, Harold Wilson, HarperCollins, 1992, s. 158-172.. Wilson został wówczas przewodniczącym grupy stronników Bevana, jednak wkrótce odciął się od jego poglądówBen Pimlott, Harold Wilson, HarperCollins, 1992, s. 175-176, 182-183.. W 1956 r. został kanclerzem skarbu w laburzystowskim gabinecie cienihttps://members.parliament.uk/member/1016/career. W 1959 r. został dodatkowo przewodniczącym parlamentarnej komisji wydatków publicznychBen Pimlott, Harold Wilson, HarperCollins, 1992, s. 228.. W tym czasie był stronnikiem centrysty, Hugh Gaitskella, którego poparł w 1955 r. w wyborach na lidera partii przeciwko BevanowiBen Pimlott, Harold Wilson, HarperCollins, 1992, s. 192-197..