Już podczas pierwszej kadencji przeprowadził szereg niemal rewolucyjnych posunięć, wprowadzając m.in. 40-godzinny tydzień pracy, płace minimalne czy płatne dwutygodniowe urlopy wypoczynkowe. W połączeniu z falą strajków, która ogarnęła Francję wiosną i latem 1936, spowodowało to zaniepokojenie wśród części zamożnych mieszkańców Francji o orientacji prawicowej. Dużą popularność w tym środowisku zyskało wówczas hasło: „Lepszy Hitler niż Blum”. Postulowano także przejęcie władzy przez marszałka Philippe’a Pétain, który wsławił się podczas I wojny światowejJerzy Eisler, Philippe Pétain, Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław–Warszawa–Kraków 1991, str. 105–106.
W 1940 roku przyczynił się (mimo że sam nie dostał stanowiska w rządzie) do udzielenia wotum zaufania „gabinetowi wojennemu” premiera Paula Reynauda. Po klęsce Francji i utworzeniu rządu Vichy został aresztowany. Był więziony przez Niemców w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie, razem z innymi „prominentnymi” jeńcami Hitlera (wśród nich byli też prezydent Albert Lebrun oraz premierzy Reynaud i Édouard Daladier).