Neokonkretyzm Pierwsza dekada XXI wieku przyniosła wzrost zainteresowania poezją konkretną. W roku 2003, w jubileuszowej, pięćdziesiątej edycji najstarszego i najważniejszego festiwalu sztuki współczesnej na świecie, Biennale w Wenecji, Polskę reprezentował projekt „ALEA IACTA EST” / „KOŚCI ZOSTAŁY RZUCONE” autorstwa Stanisława Dróżdża.
W roku 2015 ukazała nowa antologia poezji konkretnej dedykowana dziełom powstałym po roku 2000. Wyboru i redakcji dokonali poeci: Victoria Bean i Chris McCaben, a wstępem opatrzył Kenneth Goldsmith. Autorzy dopatrują się w dostępności technologii cyfrowych, rozwoju technik druku i zjawiska „selfpublishingu” czynników, które po pięćdziesięciu latach od narodzin poezji konkretnej pobudziły tytułowy ruch The New Concrete. Na 240 stronach przybliżona jest twórczość ponad dziewięćdziesięciu artystów, plastyków i poetów pracujących na styku sztuki wizualnej i literatury.
Cyfrowa poezja konkretna została opisana w Słowniku gatunków literatury cyfrowej tworzonym przez Korporację Ha!Art.