Specyficzny dla Partum sposób dekonstrukcji języka przyjął z czasem nazwę poezji aktywnej. Artystka uprawia go do dziś.
W roku 1978 we Wrocławiu nakładem Akademickiego Ośrodka Teatralnego „Kalambur” wydana została pierwsza w Polsce antologia poezji konkretnej pod tytułem „Poezja konkretna”. Autorem wyboru tekstów oraz dokumentacji był Stanisław Dróżdż. Antologia zawiera dzieła poezji konkretnej 22 polskich autorów (z lat 1963–1978), 317 pozycji bibliograficznych (z lat 1961–1977) i opis 66 wystaw (z lat 1961–1977). Kilka osób z tamtego środowiska (Bocian, Dróżdż, Szaruga) bywa nazywane „Grupą wrocławską”, a ich dzieła znajdują się w Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie. Nie jest to jednak pełny opis wrocławskiego środowiska osób tworzących poezję konkretną. W roku 2016 zrealizowano projekt Wejście od podwórza w którym przypomniano postać dwojga innych wrocławskich artystów Bogusława Michnika i Barbary Kozłowskiej, uważanej za jedną z najważniejszych postaci wrocławskiej awangardy.
W roku 1993 nakładem Wydawnictwa Naukowego PWN została wydana książka autorstwa Maryli Hopfinger „W laboratorium sztuki XX wieku. O roli słowa i obrazu” dokumentująca rozwój dwudziestowiecznej poezji wizualnej oraz narodziny i rozwój poezji konkretnej.