Zastrzeżenia do nowego nurtu poezji, że jest zjawiskiem krótkotrwałym przez swoje nastawienie do szokowania i odrzucania poezjotwórczej roli zdania okazały się nieuzasadnione. Nurt rozwijał się i coraz więcej artystów plastyków i literatów tworzyło poezję konkretną. W początku lat siedemdziesiątych Ewa Partum włączyła do swoich działań twórczość z obszaru metapoezji, poezji wizualnej i poezji konkretnej. Aktywność poetycka Partum polegała na rozsypywaniu pojedynczych, wyciętych z papieru liter w pozaartystycznej przestrzeni: w przejściu podziemnym, na zboczu góry, w morzu. Gest artystki prowadził do dekonstrukcji języka, którego gramatyka, syntaktyka i semantyka narzucają wypowiedzi artystycznej określone ramy. Jej poematy kreował przypadek, nadający wypowiedzi bardziej otwarty i procesualny charakter. Nie był to jednak przejaw sztuki autonomicznej. Krój używanych przez artystkę liter znany był z dekoracji używanych przy świętach państwowych. Natomiast konfrontacja z kojarzonymi z kobiecością żywiołami (woda, wiatr, który roznosi litery) sugerowała mierzenie się z tkwiącymi w języku patriarchalnymi schematami. Poem by Ewa z jednej strony uważany jest za klasyczną pracę polskiego konceptualizmu i poezji wizualnej, z drugiej zaś stanowi ważny punkt odniesienia dla współczesnej sztuki feministycznej.