W roku 1953 Őyvind Fahlström napisał Hätila ragulpr på fåtskliaben, manifest poezji konkretnej opublikowany rok później w Szwecji. W 1956 r. miała miejsce międzynarodowa wystawa poezji konkretnej w São Paulo. Po wystawie ruch zaczął obejmować swym zasięgiem kolejne kraje. W Europie silnym ośrodkiem poezji konkretnej były kraje niemieckojęzyczne, a w Europie Wschodniej Czechosłowacja (m.in. Bohumila Grögerová, Václav Havel, Jiři Kolař, Ládislav Novak, Eduard Ovčáček, Jiři Valoch), następnie Polska (m.in. Stanisław Dróżdż, Marian Grześczak, Marianna Bocian, Leszek Szaruga), a w późniejszym czasie również Węgry (m.in. András Petőcz, Márton Koppány).
W roku 1968 manifest Fahlströma został przetłumaczony na język angielski i opublikowany przez Mary Ellen Solt w jej antologii Concrete Poetry. A world view. Zbiór autorstwa Solt nie był jednak pierwszą antologią twórczości konkretystów. Rok wcześniej, w 1967 ukazała się w Nowym Jorku antologia dzieł 77 artystów, zredagowana przez Emmetta Williamsa. Wydawcą był Dick Higgins, założyciel wydawnictwa Something Else Press i współtwórca Fluxusu. Artyści, którzy znaleźli się w antologii Williamsa to głównie twórcy z Ameryki, Europy Zachodniej i Japonii.