Obecność kilku autorów czechosłowackich i brak autorów polskich jest odzwierciedleniem działania Fluxusu w Bloku Wschodnim – pierwszy koncert Fluxusu w Pradze miał miejsce w roku 1966, w Polsce pierwszym wydarzeniem był Festiwal Fluxusu w Poznaniu w roku 1977. Polska poezja konkretna rozwijała się zatem poza bezpośrednim wpływem głównego nurtu.
Poezja konkretna w Polsce W Polsce pierwszą publikacją nawiązującą do poezji konkretnej był artykuł pt. „Partum!!!" (nieznanych z imienia autorów: J.Fos i M. Jaworski) z 14 numeru pisma studenckiego "itd" z roku 1961. Artykuł odnosił się do Andrzeja Partuma, a nie jego żony Ewy Partum, którą jako artystkę poezji konkretnej odbiorcy poznali dopiero w następnej dekadzie.
Pierwszym miejscem publicznej prezentacji twórczości konkretystów był Teatr Kalambur w roku 1967. Należy przy tym zaznaczyć, że w Polsce nie posługiwano się wówczas jeszcze terminem poezja konkretna. Niektóre utwory tłumaczono znanymi już pojęciem kaligramu czy futuryzmu w poezji, co nie oddawało pełni awangardowości nowego zjawiska. Dla opisania go używano zwrotów poezja wizualna, kompozycje literowe czy pojęciokształty, z których ostatni, wymyślony przez Dróżdża, stał się wyróżnikiem jego stylu twórczości.