Dojrzałość Przełomem było skonstruowanie celownika Nordena. Amerykańscy bombardierzy przechwalali się, że dzięki temu celownikowi są w stanie z dużej wysokości trafić bombą w beczkę. Theodore H. Barth, prezes Nordena, utrzymywał, że trafienie kwadratowego obszaru o boku 15 stóp (4,6 m) z wysokości 30 tys. stóp (9 tys. m) nie byłoby trudnym zadaniem przy użyciu celownika M-4. Po wojnie wykazano, że bombardowanie z dużej wysokości było dużo mniej precyzyjne, niż wierzono wcześniej, chociaż duży wpływ na jego efektywność miały też warunki pogodowe w Europie.
Radarowe W przypadku bombardowań nocnych cel nie był widoczny, dlatego Brytyjczycy skonstruowali celownik radarowy H2S (na fali 10 cm), a potem jego ulepszoną wersję H2X (na fali 3 cm).
Celownik radarowy raczej służył do określania położenia celu, a nie do precyzyjnego celowania, gdyż był używany do nalotów dywanowych.
Współczesność Ulepszoną wersją celowników Nordena stały się celowniki elektroniczne, obliczające poprawkę automatycznie, najpierw analogowe a potem cyfrowe. Ich znaczenie spadło wraz z wprowadzeniem bomb kierowanych.
Przypisy
Kategoria:Broń lotnicza