Część ponadetatowych oficerów zasiliła odtwarzany 15 regiment.

Regiment Gwardii Pieszej Koronnej przetrwał powstanie i w uszczuplonym składzie dotrwał do 25 października 1795 roku, czyli do końca I Rzeczypospolitej.

Liczebność gwardii pieszej koronnej w 1792 roku wynosiła 2057 osób, w marcu 1794 roku 1041, w maju 842, a we wrześniu 1048 żołnierzy.

W początkowym okresie gwardia przez długi okres kwatery miała na przedmieściach warszawskich, nim książę Czartoryski, generał tego regimentu wystawił dla niej obszerne koszary na Faworach, przy trakcie wiodącym w kierunku Bielan i dalej do Zakroczymia.

Regiment w powstaniu kościuszkowskim W kwietniu 1794 stan regimentu wynosił 1041 żołnierzy zorganizowanych w 13 kompaniach. Pod koniec kwietnia jeden batalion gwardii pieszej został wydzielony do 15 regimentu. Po walkach na ulicach Warszawy gwardia liczyła 20 kwietnia 940 żołnierzy, a po oddaniu batalionu – 571. Po walkach zarządzono werbunek w stolicy, a w maju na ziemi łomżyńskiej i nurskiej. Najwyższy stan jednostka osiągnęła 30 września – 1408 ludzi, by na skutek dezercji, w październiku jej liczebność spadła do 1093 głów. Na uzbrojeniu regiment posiadał 1290 karabinów. Żołnierze regimentu Podczas powstania dowodził gwardią płk Kajetan Hebdowski. Podpułkownikiem był Jan Karol Trzciński.