Istnieje też pogląd, zgodnie z którym epoka lodowa rozdzieliła na dwie grupy o osobnych terytoriach europejskie żaby zielone. Podczas gdy żaba śmieszka (lub jej przodkowie) przetrwali na Półwyspie Iberyjskim, protoplaści P. lessonae schronili się na Półwyspie Apenińskim. Być może w refugium wschodnioeuropejsko-zachodnioazjatyckim odpowiednie warunki znalazły obie grupy. Możliwe, że przed zlodowaceniem istniał po prostu pojedynczy gatunek żaby zielonej, a specjacja zaszła dopiero podczas zlodowacenia, wywołana barierą przestrzenną. W każdym razie rozdzielone uprzednio populacje zetknęły się ze sobą ponownie po wycofaniu się lądolodu lub dopiero po zmodyfikowaniu ich siedlisk przez człowieka, łączącego zbiorniki wodne (wcześniej żaby miały różnić inne wymagania środowiskowe). Nie wykształciły się jeszcze pomiędzy nimi skuteczne mechanizmy zapobiegające powstawaniu krzyżówek, jak różnice w zachowaniu, trybie życia, bariery genetyczne. Blisko spokrewnione ze sobą, zachowały zdolność krzyżowania się, a duża liczba jaj składanych przez samicę utrzymuje zaistniałą sytuację.