Ani jednak ten zabieg, ani nawet wspaniała orkiestracja, jak również cechujące to dzieło bogata melodyka i ogromna ekspresja nie wprowadziły Parisiny na stałe do repertuarów teatrów operowych świata. 30 kwietnia 1917 roku w Teatro Costanzi w Rzymie odbyło się prawykonanie opery Mascagniego Lodoletta, które nie odbiło się szerszym echem. Los znów uśmiechnął się do kompozytora dopiero w maju roku 1921, kiedy to odniósł on wielki sukces dramatem lirycznym Il piccolo Marat (Mały Marat). Zespołem rzymskiego Teatro Costanzi dyrygował sam Mascagni, a w roli tytułowej wystąpił Hipólito Lázaro. Temat, związany z rewolucją francuską, wabił Mascagniego już wiele lat przedtem. Nie zadowoliła go wersja libretta, którą (na podstawie powieści Sous la terreur (Pod terrorem) Victora Martina) napisał Giovacchino Forzano, kompozytor jeszcze raz skorzystał z usług Giovanniego Targioni-Tozzettiego. Muzyka Małego Marata stanowi próbę nawiązania do werystycznego stylu Rycerskości wieśniaczej. Sukces najnowszej opery Mascagniego był w większym stopniu zasługą wykonawców oraz i dyrygenckiej Mascagniego niż samego dzieła. Tym niemniej dla kompozytora była to chwila triumfu.