W libretcie Illiki, biedny sokolnik Folco, nieświadom zakazu, rzucił Isabeau kwiaty i dlatego został skazany na śmierć. Tytułowa bohaterka dramatu postanowiła podzielić jego los.
Partytura powstała latem 1910 roku, a więc w bardzo szybkim tempie. Kompozytor próbował odejść w niej od stylu werystycznego i dostosować się do modnych ówcześnie prądów dekadenckich. Najbardziej wartościowe fragmenty dzieła to jednak te, w których Mascagni pozostaje sobą. Włoskie premiery, które miały miejsce równolegle w mediolańskiej La Scali i w weneckim Teatro La Fenice publiczność i krytycy muzyczni ocenili negatywnie. Większe uznanie Isabeau zyskała w Chicago i Rio de Janeiro. Niezmiennym powodzeniem cieszyła się w Argentynie, nawet to nie usatysfakcjonowało jednak kompozytora, który popadł w głęboką depresję. Upragniony sukces przyniosła mu Parisina, której prapremiera odbyła się w La Scali w Mediolanie. Za kanwę libretta, napisanego przez Gabriela D’Annunzia, posłużyła nasycona silnymi namiętnościami historia księcia Nicola d’Este, który po odkryciu, iż jego młoda żona – Parisina – zdradza go, na dodatek z jego własnym synem, postanawia młodzieńca zabić. Operę, ujętą początkowo w monumentalne ramy czasowe, potem kompozytor skrócił, usuwając znaczną część aktu czwartego.