Komponując – melodyjną, pełną subtelnego wdzięku i lekkości – muzykę do Masek, Mascagni w pewnym sensie sprzeniewierzył się własnemu credo artystycznemu, bo stworzył partyturę inspirowaną tradycyjną operą włoską, nawiązującą do dzieł Domenica Cimarosy i Gioacchina Rossiniego. Być może właśnie to odstępstwo od własnych przekonań artystycznych nie pozwoliło mu stworzyć dzieła w pełni autentycznego, co w konsekwencji przesądziło o nietrwałości sukcesu Masek.
16 marca 1905 r. publiczność zgromadzona w Théâtre du Casino w Monte Carlo miała okazję ocenić prapremierę kolejnej opery Mascagniego – dramatu muzycznego Amica. Libretto było dziełem paryskiego wydawcy muzycznego Paula de Choudensa (który pisał pod pseudonimem Paul Bérel). Jego niezbyt atrakcyjny pod względem dramatycznym tekst dostosował do potrzeb języka muzycznego poeta Paul Collin. Mimo pewnych słabości owego tworzywa literackiego, odpowiadało ono stylowi twórczości Mascagniego – dawało możliwości szerokiego prowadzenia scen, które konsekwentnie zdążały do tragicznego finału. Mascagniemu, który dyrygował prapremierą osobiście, udało się pozyskać doskonałych wykonawców z olśniewającą Geraldine Farrar w roli tytułowej. Przedstawienie miało efektowny kształt scenograficzny. Nic dziwnego, że owa miłosna tragedia spotkała się z bardzo entuzjastycznym przyjęciem.