miało ono zarazem znaczną wartość estetyczną. Do tej współczesnej legendy, której akcja toczy się w XIX-wiecznej Japonii, Mascagni skomponował muzykę niezwykle melodyjną, zabarwioną z lekka egzotycznym, dalekowschodnim kolorytem. Partie wokalne opery stanowiły spełnienie marzeń i ambicji najwybitniejszych śpiewaków operowych. Po prapremierze (na której partię tytułową śpiewała Hariclea Darclée) dzieło święciło prawdziwe triumfy na wielu światowych scenach operowych. Po pewnym jednak czasie Iris, podobnie jak jej poprzedniczki, znikła z repertuaru teatrów. Choć nigdy nie odmówiono wartości artystycznych jej librettu ani partyturze, dziś o Iris przeczytać można głównie w dziełach encyklopedycznych poświęconych historii gatunku.
W kolejnej operze Le maschere (Maski; 1901) Mascagni podjął próbę przywrócenia wspaniałych tradycji commedia dell’arte. Prapremiera tej komedii lirycznej odbywała się aż w sześciu miastach równocześnie. Już to świadczy o wielkiej popularności, jaką cieszył się twórca Rycerskości wieśniaczej. Sam dyrygował prapremierą rzymską, mediolańską zaś poprowadził Arturo Toscanini.