Południowe, skalne ściany opadają uskokami prawie pionowo w 310-metrową przepaść do przełomu Dunajca. Najwyższy uskok pod szczytem Sokolicy to pionowa niemal ściana 100 m wysokości. Pod nią znajduje się spiczasta skała zwana Głową Cukru (szczególnie okazale prezentująca się z Drogi Pienińskiej). Ściany te porastają obficie porosty, smagliczka skalna, aster alpejski, złocień Zawadzkiego i inne naskalne rośliny wapieniolubne. Z rzadkich w Polsce gatunków roślin występują: kokorycz żółtawa, oman plamisty, starzec pomarańczowy i wiechlina styryjska. W urwiskach gniazdują pomurniki i pustułki.
Południową ścianą Sokolicy po raz pierwszy 23 lipca 1960 r. wspięli się krakowscy wspinacze: Roman Łazarski i Jerzy Potocki. Nadzwyczaj trudną, eksponowaną drogę, w znacznej części techniką hakową, pokonali w 8 godzin. Południowo-zachodni filar Sokolicy, drogą nadzwyczaj trudną, eksponowaną, o niezwykle kruchej skale, pokonali 31 lipca 1960 r. w 4 godziny ciż sami wraz z Barbarą Łazarską i Andrzejem Stanochem.