Zmodyfikowane uzębienie cechuje krabojada foczego, odżywiającego się wbrew nazwie głównie krylem. Jego zęby tworzą wraz z grzebieniem kostnym w tyle jamy ustnej rodzaj sita odcedzającego kryl z wody. Ma to pewne wady, w przeciwieństwie do innych fokowatych, jak weddelka, nie potrafi samodzielnie otworzyć sobie wyrwy w lodzie.
Kończyny fokowatych znajdują się prawie w całości w obrębie tułowia, tylko palce wystają na zewnątrz. Przednie kończyny tworzą płetwy, które zazwyczaj podczas szybkiego pływania zwierzę trzyma podkurczone przy tułowiu. Kiedy płynie wolno, może nimi manewrować, skręcać. Dłuższe kończyny używane do napędu posiada amfitryta lamparcia. Łapy kończą się pięcioma palcami spiętymi unaczynioną błoną pławną, zakończonymi pazurami. Tylne kończyny są jeszcze mniej ruchome, sztywno umocowane do miednicy i zmierzające ku tyłowi. O ile uchatkowate i morsowate potrafią obrócić je do przodu i chodzić po lądzie, niekiedy całkiem sprawnie wchodząc nawet na skały, fokowate nie mają takiej możliwości. Przez to na lądzie poruszają się niesprawnie, opierając się to na klatce piersiowej, to na miednicy, niejako wijąc się jak gąsienica, niekiedy na lodzie chwytając się też kończynami przednimi. Tylne łapy w wodzie nadają im napęd, fokowate odpychają się od wody, rozcapierzając tylne palce z błoną pomiędzy nimi.