W XVI wieku lekarz królowej Elżbiety przygotował szerszy katalog odmian, obejmujący m.in. psy gończe wykorzystywane do polowania na zające, teriery, posokowce, charty, jamniki, psy stróżujące, setery, spaniele, psy pasterskie i wartownicze, psy używane przez rzeźników, psy posłańcze, zwierzęta sygnalizujące zagrożenia nocą, psy zaprzęgane do transportu wody, zwierzęta napędzające rożen oraz psy tresowane do wykonywania układów tanecznych.
W połowie XVIII wieku Karol Linneusz wymienił już około 140 ras, w tym owczarki, pudle, maltańczyki, mopsy, buldogi, wyżły różnych typów, posokowce, psy używane przy polowaniach na dziki oraz liczne odmiany chartów. Część tych ras przetrwała do czasów współczesnych, inne wyginęły w ciągu dwóch ostatnich stuleci, a w ich miejsce pojawiły się nowe formy, współtworzące obecnie populację liczącą około czterystu ras i typów użytkowych.
Do czasów współczesnych powstały tysiące ras psa domowego, głównie myśliwskich. Większość z nich wyginęła. Około 400 ras uznano w rejestrach organizacji kynologicznych. Niektórym współczesnym rasom grozi wyginięcie.