Soledades Poemat składający się z czterech części, z których każda jest alegorią jednego okresu z życia człowieka (dzieciństwo, dorastanie, dojrzałość i starość) i jednej pory roku zarazem. Tytuł każdej z części nawiązuje z kolei do konkretnego pejzażu – pól i wsi, rzek, lasów i pustkowi (Soledad de los campos, Soledad de las riberas, Soledad de las selvas i Soledad del yermo). Góngora nie ukończył jednak swego dzieła – powstał jedynie wstęp będący dedykacją dla księcia Béjar, Soledad pierwsza (złożona z 1091 wersów) oraz część Soledad drugiej (979 wersów). Napisane są silvą, czyli charakterystyczną dla hiszpańskiej poezji strofą składającą się z wersów siedmio- i jedenastozgłoskowych.
Inspiracją dla Soledad pierwszej (1613) jest epizod z Odysei z Nauzykaą, królewną Feaków. Ta część poematu odnosi się do dzieciństwa i wieku młodzieńczego, i opiera się na pochwale życia wiejskiego w przeciwieństwie do miasta i dworu. Życie to ma być beztroskie, cudowne, arkadyjskie wręcz – tylko tam człowiek jest naprawdę szczęśliwy, tam nie ma nic brzydkiego i