Kolejna edycja, przygotowana przez Gonzala de Hoces, wyszła w roku 1633 i była potem wielokrotnie wznawiana.
Styl Większość krytyków literackich zwykła dzielić twórczość Góngory podług dwóch okresów jego życia: "książę światła" – młody Góngora pisał głównie proste romance i inne lekkie formy wierszowane; "książę ciemności" – za początek tego okresu uważa się rok 1610, kiedy poeta stworzył odę A la toma de Larache; w utworach Góngory przeważały wówczas akcenty erudycyjne, wiersze są hermetyczne, trudne do zrozumienia dla niewyrobionego czytelnika; to właśnie twórczość z tego okresu stała się głównym powodem krytyki Góngory, przez którą poeta popadł w zapomnienie na 300 lat.
Jednak zdaniem wielu badaczy twórczości Góngory, m.in. Dámaso Alonso, o ile można mówić o dwóch nurtach w jego poezji, o tyle podział chronologiczny jest nadużyciem. Według tej koncepcji oba nurty istniały mniej więcej równolegle, a już we wczesnej poezji Góngory spotkać można silne akcenty erudycyjne – gry słów, aluzje, skomplikowaną składnię, itp. Ten wczesny styl najczęściej zwykło się określać mianem konceptyzmu, albowiem opierał się on głównie na koncepcie, nagłych przeskokach myśli, niezwykłych pomysłach i skojarzeniach. Wkrótce jednak Góngorze przestał wystarczać sam koncept. Chciał, wedle własnych słów, "tworzyć dla niewielu".