Stąd styl ewoluował w stronę kultyzmu, to jest poezji odwołującej się do erudycji czytelnika, jego znajomości kultury klasycznej, obfitującej w odwołania do łaciny i greki, bogatej w liczne środki stylistyczne – metafory, hiperbole, paronomazjeHugo Friedrich podkreśla: "tak dla Góngory typowe współgranie trudnego stylu z fascynującym działaniem słownych brzmień". Zobacz Hugo Friedrich, Struktura nowoczesnej liryki.od połowy XIX do połowy XX wieku. Przełożyła i opatrzyła wstępem Elżbieta Feliksiak, Warszawa 1978., a w warstwie syntaktycznej opierającej się m.in. na inwersji i symetrii. Jednocześnie poeta zawsze przykładał sporą wagę do melodyjności swej poezji, dbając o nią niczym prawdziwy muzyk. Przy pomocy tych środków Góngora przekształcał każdy swój wiersz w zadanie dla umysłu świadomego i wykształconego, zagadkę lub łamigłówkę, której odgadnięcie sprawia czytelnikowi szczególną przyjemność. To właśnie ten styl zyskał miano gongoryzmu, choć liczni krytycy woleli używać nazwy kulteranizm, która z jednej strony jest odwołaniem do kultyzmu, z drugiej zaś do znienawidzonego w okresie Kontrreformacji luteranizmu.